Trasa rozwidla się w Puszczy Darzlubskiej za Mechowem w kierunku Starzyna i Starzyńskiego Dworu, a łączy się w Radoszewie i dalej wiedzie przez Parszkowo, Kaczyniec, Czarny Młyn do Jastrzębiej Góry.

Warto zobaczyć po drodze: Rezerwat Przyrody Bielawskie Błota. Interesujące rekreacyjnie są także szlaki krawędzią Kępy Puckiej i Swarzewskiej. Mało znane dukty leśne to równie ciekawa i ekscytująca propozycja.

Rumia – Reda – Wejherowo

Trasa liczy 31km i prowadzi od Rumi (stacja PKP, pętla autobusowa), poprzez Redę do Wejherowa i kończy się w Warszkowie. Miejscami oraz atrakcjami wartymi zobaczenia są: kaktusiarnia państwa Hinz (Rumia, ul. Partyzantów największa w Europie kolekcja kaktusów, agaw, wilczomleczy, składająca się z ponad 6,5tys. różnych gatunków i odmian), Aleja Brzozowa, Aleja Lipowa, ścieżka przyrodniczo-leśna, prowadząca wzdłuż wijącej się rzeki Redy, pomnik przyrody buk zwyczajny czerwonolistny (Warszkowo).

Wielka Droga Kalwaryjska – Wejherowo

Trasa liczy 6km i prowadzi głównie przez kalwaryjskie wzgórza. Początek trasy znajduje się przy Harcerskiej Bazie Obozowej Cedron. Dalej biegnie poprzez Wzgórza Trzech Krzyży (zespół kaplic), byłą strzelnicę kurkowego bractwa strzeleckiego, II i I staw Pętkowickiej Strugi (uroczysko przyrodnicze, na trasie głazy narzutowe – pomniki przyrody), Wzgórze Wolności (najwyższe wzniesienie w okolicy – 112 m n.p.m., porośnięte starodrzewem bukowym, trzy kaplice kalwarii, w tym znacząca kaplica Kajfasza), rozwidlenie na drodze do Ustarbowa, plac leśny przy zdroju Srebrnej Strugi (różnorodna architektura okolicznych kaplic Drogi Krzyżowej), ulicę Sportową przy czterorzędowej alei buków oraz przy kaplicy Heroda, skrzyżowanie Drogi Krzyżowej z saneczkową aż z powrotem do Harcerskiej Bazy Cedron.

Dolina Chłapowska to rezerwat zajmujący 24,83 ha powierzchni. Warto zatrzymać się tutaj i zejść 250 metrowym parowem do plaży. Spacerując malowniczą doliną możemy podziwiać piękno nienaruszonej przyrody oraz unikatowe okazy fauny i flory, takie jak rokitnik, dzwonek okrągłolistny, jałowiec, żarnowiec miotlasty, zdziczałe drzewka owocowe. Na całej długości wąwozu są wytyczone ścieżki z pięknie wkomponowanymi ławeczkami, kładkami, poręczami i schodkami ułatwiającymi spacer, zaś przepiękny widok klifowego brzegu, zwieńczonego latarnią w Rozewiu, będzie nagrodą za trud wędrówki.

Władysławowo – Chałupy – Kuźnica – Jastarnia – Jurata (25,7km)

Szlak jest kontynuacją niebieskiego szlaku Rozewskiego. Odcinek “rybacki” zaczynamy we Władysławowie, przy dworcu PKP. Idziemy ulicą Hallera w kierunku Domu Rybaka (dziś siedziba Urzędu Miasta) i tuż przed nim skręcamy w prawo, przechodzimy koło lunaparku, przy rondzie skręcamy w lewo i dochodzimy do nasady Półwyspu Helskiego. Po prawej stronie mijamy rezerwat Słone Łąki i po około 7 km dochodzimy do osady Chałupy. Trasa prowadzi przez sosnowy las, wzdłuż pasa wydm nadmorskich. Po około 3 km osiągamy wydmę Ortus. Docieramy do Kuźnicy, następnie po około 3 km wspinamy się na wydmę Libek. Trasa dalej prowadzi sosnowym borem wzdłuż torów kolejowych. 3 km dalej, przy stacji kolejowej w Juracie szlak się kończy. Dogodne miejsca wejścia na szlak to wszystkie stacje kolejowe między Władysławowem a Juratą. Miejscowości te mają też połączenia autobusowe z Puckiem i Gdynią. Przy ostrowskiej leśniczówce bierze swój początek 5-kilometrowa ścieżka dydaktyczna przez rezerwat Bielawa. Najlepszym czasem do obserwacji licznie tu występujących gatunków roślin, ptaków i zwierząt jest okres od maja do października. Na przelotach zatrzymują się tu m. in. stada żurawi, liczące nawet po kilkadziesiąt osobników.

Krokowa – Ostrowo – Jastrzębia Góra – Rozewie – Władysławowo (28,1km)

Niezwykle interesujący szlak biegnący przez północno-zachodnią część powiatu puckiego. Zaczyna się przy budynku PKS w Krokowej i prowadzi w kierunku Sławoszyna. Stąd kierujemy się do Ostrowa. Pokonując ośmiokilometrowy odcinek po prawej stronie drogi mijamy trzy rezerwaty przyrody: Woskownicę Bielawskiego Błota, Moroszka Bielawskiego Błota i Bielawę. Od Ostrowa do Jastrzębiej Góry przemieszczamy się krawędzią Doliny Czarnej Wdy. Dochodzimy do obelisku Gwiazda Północy – najdalej wysuniętego na Północ punktu Polski. Dalej plażą dochodzimy do wylotu wąwozu Lisi Jar, który wyprowadzi nas niedaleko obelisku upamiętniającego przybycie tu w 1598 roku Zygmunta III Wazy.

Po około kilometrze docieramy do latarni morskiej w Rozewiu. Spod latarni schodzimy wysokim klifem ku plaży, przechodząc przez bukowy rezerwat przyrody Przylądek Rozewie.

Po około 3 km docieramy do kolejnej doliny erozyjnej – Wąwozu Chłapowskiego (Rudnik). Szlak prowadzi dalej krawędzią klifu. W pobliżu Ośrodka Przygotowań Olimpijskich w Cetniewie wchodzimy do miasta. Mijamy po lewej stronie kościół we Władysławowie i skręcając w pierwszą ulicę w lewo za kościołem dochodzimy do siedziby Nadmorskiego Parku Krajobrazowego i “Hallerówki” – Centrum Pamięci Generała Józefa Hallera i Błękitnej Armii.

Park linowy we Władysławowie posiada certyfikat bezpieczeństwa PZA – Polskiego Związku Alpinizmu i FIAA – Międzynarodowej Federacji Towarzystw Alpinistycznych. Osoby bawiące się w parku korzystają z polisy O.C. ( T.U.i R.WARTA S.A.) wykupionej przez Tarzan Park.

Obiekt położony jest na terenie ośrodka wypoczynkowego Neptun.

Władysławowo, ul.Żeromskiego 37

Godziny otwarcia: codziennie w godzinach : 10:00 – 19:30

Pomiary batymetryczne wykonał Zespół Pomiarów Morskich z pokładu jednostek hydrograficznych: k/h “Hydrograf 10″ i m/h “Sonar 2″.

Pomiary geodezyjne wykonał Zespół Zabezpieczenia Geodezyjnego, pod kierunkiem dr inż. Jerzego Zemły.

Określono nowe położenie najdalej wysuniętego punktu linii brzegowej. W porównaniu do pomiarów z 2000 roku, punkt ten przesunął się o 176.4m na “zachód” i 5.3m na “północ”.

Pomiary wykonano odbiornikiem Trimble GPS RTK 4700 z własnej stacji referencyjnej, wystawionej na punktach osnowy geodezyjnej, w układzie EUREF-89.

Nowe współrzędne najdalej wysuniętego punktu linii brzegowej Rzeczpospolitej Polskiej wynoszą:

054°50′08.80957″N i 018°18′00.54963″E

Więcej informacji znajdziesz na stronie: http://www.umgdy.gov.pl

Jest to chroniony obszar lądowo – morski, ponad połowa jego powierzchni to wody Zatoki Puckiej. Część lądowa Parku obejmuje wąski pas wybrzeża morskiego, ciągnący się od Białogóry po Półwysep Helski oraz zachodnie brzegi Zatoki Puckiej od Władysławowa do Mechelinek.

Występują tu wszystkie typy brzegów morskich, charakterystyczne dla południowego Bałtyku – klify, wybrzeża wydmowe, niskie wybrzeża zalewowe. Zróżnicowanie to wynika z dynamicznych procesów geomorfologicznych, zachodzących na styku lądu i morza, takich jak: abrazja, akumulacja i procesy eoliczne.

Ze względu na urozmaicone warunki siedliskowe, flora NPK jest bardzo bogata i różnorodna. Występują tu unikalne w skali kraju zespoły roślin halofilnych, inicjalne zbiorowiska plaż, zespoły roślinne porastające wydmy białe, szare, wysokie torfowiska atlantyckie. 47% powierzchni Parku pokrywają lasy, w większości są to zbiorowiska borowe, m.in. charakterystyczny dla wybrzeża bór bażynowy. Osobliwością NPK jest występowanie roślin reliktowych, osiągających tu granice swego zasięgu (malina moroszka, woskownica europejska).

Zróżnicowanie ekosystemów na obszarze NPK stwarza dogodne warunki życia wielu gatunkom zwierząt. Szczególnie bogata jest awifauna NPK. Półwysep Helski jest miejscem koncentracji ptaków podczas jesiennej i zimowej migracji (południowo – bałtycki szlak wędrówek ptaków), poza tym płytkie wody Zatoki Puckiej umożliwiają masowe zimowanie licznym gatunkom ptaków. Co więcej na terenie NPK znajdują się miejsca lęgowe skrajnie rzadkich ptaków Polski – łęczaka, biegusa zmiennego, ostrygojada.

Więcej szczegółów na stronie www.npk.org.pl

Latarnia Morska Rozewie – Panoramy sferyczne

Stara latarnia, znajdująca się kilkadziesiąt metrów na zachód od czynnej, została uruchomiona 15 listopada 1822 roku jako 16 metrowa wieża. Na wieży rozpalano lampę na olej rzepakowy, a od roku 1877 lampą naftową.

W 1919 roku latarnia została zelektryfikowana.

Dzisiejsza latarnia powstała w roku 1875 jako 16 metrowa wieża, w której zastosowano lampę naftową. W 1910 roku nową latarnię podwyższono o 5 metrów i zmodernizowano.

Do roku 1919 zapalano obydwie latarnie dla odróżnienia od latarni Czołpino.

W 1972 roku decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków latarnia została wpisana do rejestru zabytków.

W 1978 roku latarnię podwyższono o kolejne 8 metrów, ponieważ rosnące drzewa zaczęły zasłaniać światło. Wymieniono także reflektor na dwa panele zawierające po 20 reflektorów halogenowych na obrotowym stole.

Od 1945 roku latarnia jest także radiolatarnią o znaku RO według alfabetu Morse’a.

W 1994 roku zamontowano stację referencyjną GPS pozwalającą określić pozycję w pobliżu latarni z dokładnością do 5-10 metrów.

Obecnie w latarni mieści się muzeum latarnictwa, które jest filią Centralnego Muzeum Morskiego w Gdańsku.

Dane znajdujące się na stronie pochodzą z zasobów Wikipedii, wolnej enyckolpedii.

Zbocza klifu porasta sprawiający niesamowite wrażenie bukowy las. Panujący w lesie mrok silnie kontrastuje z jasnością placu przy latarni. Rosnące tu drzewa wciąż przysłaniają widok z balkonu latarni, lecz nie przycina się ich ze względu na wiek – 160 lat. Niektóre okazy drzew posiadają status Pomników Przyrody – wyodrębnić należy buki zwyczajne o obwodach 432 cm i 355 cm oraz dąb szypułkowy o obwodzie 360 cm. Strome zbocze klifu, porośnięte lasami bukowymi, podlega ochronie – w 1957 roku utworzono tu w tym celu rezerwat krajobrazowy “Przylądek Rozewski”, który zajmuje 12,15 ha. U podnóża klifu znajduje się dziewiętnastowieczny falochron, a kamienie, którymi pokryta jest plaża i dno morskie, zwiezione zostały tu w okresie międzywojennym, w celu umocnienia brzegu.